Ka nga ata që ndalojnë vetëm për të rikthyer një telefon të humbur; të tjerë sepse kanë gjetur fjalët e duhura për të ngushëlluar ndonjë vajzë me zemër të thyer (në duar mbajnë edhe shami për t’u fshirë lotët); të tjerë akoma që bëjnë fëmijët për të qeshur duke luajtur flluska sapuni; ka edhe nga ata që organizojnë grupe të vogla kërkimi për t’ju rikthyer udhëtarëve sendet e humbura. Përmes këtyre veprave të vogla bamirësie, njerëzit mund të ndihmojnë njëri-tjetrin, sidomos në qytetet e mëdha, ku çdokush mendon për punët e veta dhe nuk e ka mendjen të fiksojë personin që ka afër.

Kjo gjë po ndodh aktualisht në Londër, në një nga metrotë më të mëdha dhe më të populluara të botës: çdo ditë dhjetëra metra nën tokë, mijëra udhëtarë që hipin e zbresin nga një tren te tjetri, përballen me këto vepra të vogla bamirësie. Së fundmi, kjo tendencë janë bërë pjesë e një ekspozite, fillimisht të hapur në internet, e më pas në realitet. Arsyeja? Ndoshta për të na dhënë një shembull të gjithëve ne dhe për të na bërë më njerëzorë, edhe kur udhëtojmë nëpër metro.

Risia e fundit quhet “Kindness on the Underground” (“Xhentilesë në nëntokë”, siç e quajnë londinezët metronë) dhe është frymëzuar nga batuta e famshme e një drame teatrale, që u më pas u bë edhe film.

Në versionin e kinemasë, Blanche Dubois, interpretuar nga Vivien Leigh, i drejtohet aktorit agresiv dhe shumë tërheqës Marlon Brando: “I have always depended on the kindness of strangers” (Gjithmonë i kam besuar xhentilesës së të huajve). Ajo që kërkohet të nënvizohet me këtë gjë është pikërisht kjo: një gjest i vogël bamirësie që bëhet mes njerëzve, të cilët nuk njihen me njëri-tjetrin, dhe ndoshta nuk do të takohen më.

E financuar nga “Art on the Underground”, kjo iniciativë është një reklamë për të sjellë poezinë, artin, letërsinë, muzikën në korridoret e gjata të metrosë së Londrës. Mbledhja e këtyre veprave të bamirësisë është kuruar nga vetë artisti Michael Landy, i njohur për një shfaqje të dhënë para një viti në Londër, ku brenda pak sekondash dogji të gjitha gjërat e tij: rroba, libra, sende, madje edhe pasaportën dhe patentën, duke mbetur trokë.

Dëshmitë e “xhentilesës mes të panjohurve” do të hidhen në një sajt në internet “art.tfl.gov” dhe më të mirat do të transmetohen pas disa muajsh në stacionet e “Central Line”.

“Po kërkoj rastet e duhura për të parë se ç’vlerë ka sot xhentilesa, ç’nënkupton dhe çfarë gjërash vihen re kur ndihmon një të panjohur”, thotë artisti përgjegjës i projektit.

Ja disa raste të marra nga sajti i internetit: një franceze 33-vjeçare që jeton në Londër sapo është ndarë nga i dashuri dhe nisi të qajë me dënesë. Çifti që i ishte ulur pranë i dha një shami dhe filloi ta ngushëllonte duke i thënë se të gjitha stuhitë kalojnë. Një rast tjetër është ai i një 26-vjeçari nga Anglia, që humbi celularin në metro. Nga dritarja vuri re që e gjeti një udhëtar dhe i bëri shenjë atij ta ndiqte deri në stacionin pasardhës, ku natyrisht do ta priste me padurim. Një rast tjetër është ajo e një 24-vjeçareje, e cila ka marrë përsipër të argëtojë fëmijët e vegjël duke luajtur me ta me flluska sapuni. Një 27-vjeçare mblodhi të gjithë miqtë e saj dhe së bashku me to filluan të kërkonin topin e humbur të një djali të vogël që po qante.

Kështu herën tjetër që do të vini në Londër dhe do të hipni në metro, “bëjini një nder një të panjohuri”: ndoshta do të ndiheni më mirë dhe ka gjasa të përfundoni edhe ju në ekspozitë.