E hënë, 1.09.2014
Impresum - Marketing - Arkiva - Kontakt

Yll Press

Duke parë ofertat që të servir tregu sot dhe duke ditur aftësitë e tua profesionale të fituara ndër vite, vemë re se shpesh kërkesë-oferta nuk përputhet. Po citoj një lajmërim pune: “kërkohet një punonjëse zyre si sekretare, mosha 20 deri 30 vjeçe” dhe kaq, asnjë kriter më shumë nuk i duhej punëdhënësit...
Sa vjeē jeni zonjushė?!!!

Elda Baftjari


Që në kohët më të hershme, në shoqëritë e asokohe ishte një mungesë e theksuar xhentilese të pyesje seksin femëror për moshën e saj. Ky koncept duhet të vazhdojë edhe sot. Mbase po, mbase jo. Them kështu se për hir të së vërtetës, vërejmë se kjo kulturë po humbet në modernizimin e shoqërisë së sotme. E ka ruajtur këtë etikë ndoshta vetëm ajo shtresë e ashtuquajtur “intelektualë të mirfilltë”, të cilët edhe pse shpesh herë digjen nga dëshira për të ditur moshën e shoqërueses në krah, bëjnë sikur nuk mund t’a pyesin, se gjoja nuk ua lejon edukata.
E nisa me një parantezë të tillë edhe pse mund të duket pak larg qëllimit të vërtetë të këtij shkrimi, ose më saktë konstatimi dhe mendimi im personal. Si pjesa më e madhe e shoqërisë sonë që përjeton krizat e vazhdueshme të papunësisë, në përpjekjet për të siguruar një vend pune, vërehët një pengesë për shkak të moshës (sidomos tek femrat), që në fakt nuk duhet të ekzistojë. Duke parë ofertat që të servir tregu sot dhe duke ditur aftësitë e tua profesionale të fituara ndër vite, vemë re se shpesh kërkesë-oferta nuk përputhet. Tek lexon kërkesat e punëdhënësit, fillon mendon dhe më saktë dyshon në afrësitë e tua për punë. I thua vetes nën zë (se skuqesh t’a mendosh me zë të lartë) ose unë s’jam e aftë për këtë kohë, ose koha ka një raport jo shumë miqësor me mua. Njeiru investon sipas mundësive për të shtuar bagazhin kulturor e profesional me stade shkollimi, kurse trajnimi, gjuhë të huaja, etj. E thënë ndryshe kjo, në gjuhën e sotme të kompjuterizuar gjithkush tashmë ka një CV-i të tijën. E tund këtë CV-i si flamur sa herë që të jepet rasti të flasësh për aftësitë e tua, por flamuri ulet shpesh në gjysmështizë, kur lexon njoftimet e punësimit dhe kriterin absurd të moshës. Më konkretisht për të kuptuar këtë ligjërim paksa të gjatë po citoj një lajmërim pune: “kërkohet një punonjëse zyre si sekretare, mosha 20 deri 30 vjeçe” dhe kaq, asnjë kriter më shumë nuk i duhej punëdhënësit. Nuk kërkohej përgatitja profesionale, apo të thuhej se ç’punë do të bënte kjo “service office”. Dilema të kontaktosh apo jo me këtë punëdhënës të shoqëron për një kohë të gjatë të ditës. Dhe dilema vazhdon më tej kur njeriu mendon se ndjehet i plotësuar që ka arritur një moshë të pjekur, një formim profesional të mirë dhe është i denjë të japë maksimumin e mundshëm për vehten e shoqërinë. Por kur sheh që është vetëm një kufi moshe ajo që përcakton aftësitë e tua, të kujtohet fiskultura dhe 100-shi që të vinin si njësi matëse të shpejtësisë.
Paralel me këtë ishte dhe një njoftim i radhës, po e citoj:” kërkohet një kujdestare për punë shtëpie, mosha 30-40 vjeçe”. Dhe këtu vetëm kaq, nuk duhej kriter tjetër. Në moment m’u kujtua se në shtëpi kam lënë mamanë, një zonjë 50 vjeçe (si shumë nëna të tjera), e cila jam e sigurtë që pasi ka mbaruar punët e shtëpisë, po përgatit edhe një drekë të shijshme dhe sigurisht shoqëruar me një pritje të ngrohtë, ashtu si veç një nënë di t’a bëjë. Vallë a nuk janë këto “nënat tona shtëpiake” mbi këtë kufirin 40 vjeçar që çdo ditë kujdesen për familjet e tyre?
Rishtazi pyet një zë brenda meje: “vallë a nuk janë bashkëkombasit tanë kudo në emigrim , qofshin këta të rinj, të rritur apo dhe në moshë pak të kaluar, që me punën e tyre sigurojnë një jetesë më të mirë, por edhe ndihmojnë familjet këtu në vendin e tyre? Shembuj të tillw mund të gjesh pafund, por na intereson më tepër fenomeni. E pra ndryshe ndodh në vendet e zhvilluara evropiane, apo dhe në fqinjët tanë ballkanas, ku punëdhënësi të teston fillimisht për aftësitë profesionale dhe korrektësinë e rendimentin në punë, por nuk të paragjykon vetëm nga “faktori moshë”. Këtë privilegj (pra moshën) t’a rezervon vetëm sipërmarrja private këtu në tokën mëmë. Por paradokset e mëdha ndodhin vetëm në vendet e vogla.
Eshtë mirë kur interesohen për profesionalizmin tënd dhe kjo tregon emancipim, tregon rivalitet dhe cilësi kur të testojnë aftësitë, është inkurajuese kur vlerësojnë punën tënde, por është fyese kur primare të bëhen vitet që ke mbi supe ( ka ardhur koha të pendohesh se po rritesh, sa keq)....
.....Me këto momente revolte dhe mendime të kalon një pjesë e kohës, por gjithësesi vendos të kontaktosh në telefon më një pronar për t’u njohur me ofertën e punës. Pas ziles jo të gjatë të celularit, vjen zëri i një zotërie që fillimisht të drejtohet me përzemërsi(sidomos kur dëgjon zë femre), por “zotërllëku” mbaron kur pas prezantimit kortezial me emrat përkatës të secilit, punëdhënësi pyet me nxitim;”Sa vjeç jeni zonjushe?!”
Tulatesh, mërzitesh, lëndohesh, hutohesh, por edhe lëndohesh, aq sa edhe përgjigje nuk kthen, por nxiton të fikësh telefonin edhe pse nga ana tjetër vinte nje aloooo zonjushe, alooooo.... Në fakt zotëria e meriton një përgjigje dhe po e bëj tani dhe shpresoj e besoj se është zëri i shumë vajzave-grave-nënave: I nderuar zotëri, me kënaqësi do të tregoja moshën time, por jo thjesht me një numër dyshifror, por me prezantimin dinjitoz të një femre të veshur me shije, elegancë e fisnikëri. Gjithashtu me kënaqësi do t’ju tregoja moshën time kur të më vinit përballë punës dhe të testoje në mund t’a bëj ose jo. Dhe në të vërtetë kjo do të ishte më e mira dhe në fund të fundit një e drejta juaj. E kur mes nesh (punëdhënës-punëmarrës) të krijohej një raport pune, rrespekti, vlerësimi, korrektësie dhe mirënjohje e ndërsjellë, me kënaqësi çdo femër do t’u tregonte për vitet që ia kanë dhuruar prindërit duke e sjellë në jëtë, por dhe Zoti duke e lënë të jetojë. E atëherë do ishte e mundur të funksiononte kjo “shoqëri moderne” që po ndërtojmë dhe të krijoheshin raporte njerëzore para raporteve dhe interesave skrupuloze të disa individëve që quhen kapitalistë, sipërmarrës, biznesmenë, apo ku di ç’dreqin mund t’i quajmë ndryshe.
Medalja ka dy anë, por dhe çdo punë ka dy komponentë: formën dhe përmbajtjen. Mos harroni se gjërat marrin vlerën e duhur kur “forma dhe përmbajtja” kopsiten mirë me njëra-tjetrën.


Tetor 2008, Tiranë

P.S. (Autorja është e punësuar)




Publikuar: 29.10.2008 | 03:26
Lexuar: 2238 herė
Printo PDF format Shto nė,..

Komentet
anisa konduri (07/05/2010 19:00:20) Eshte shkrimi i dyte qe lexoj nga kjo autore. Prek tema shume sociale dhe aktuale dhe i trajton ato ne menyre te kuptueshme dhe merret drejtperdrejt me fenomenin, urime.
alban dega (19/01/2012 12:13:52) Shkrim i goditur, teme e trajtuar thjesht, kuptueshem dhe fenomen qe ka ndodh ne te shkuaren, po ndodh ne te tashmen, dhe mbase rendom do vazhdoje te ndodhe edhe ne te ardhmen. Urime autores
agimi (05/04/2012 10:17:18) Edhe pse jam mashkull, ne kete shkrim jam totalisht pro mendieve te shprehura nga autorja.
Urime Elda, do deshiroja te lexoja ne vazhdimesi edhe tema te tjera te trajtuara nga juve. (mbaj mend ne fakultet qe ishe aktive ne analizat e veprave letrare). Suksese te metejshme e nderuar

Ndalohet pėrdorimi i gjuhės denigruese dhe fjalėve ofenduese ndaj individėve dhe ndaj grupeve specifike, si dhe komentimet qė s`kanė tė bėjnė me temėn e artikullit. Moderatorėt mbajnė tė drejtėn e fshirjes sė komenteve qė thyejnė rregullat e komunikimit.
Emri:
Email adresa:
Komenti:















Developed by: Just5 Studio
Rss furnizime